Muhyiddin-i Arabi Hazretleri, Fütuhat isimli eserinde anlatıyor: “Bir gün İşbiliye’de, hocam Ebü’l Abbas’ın meclisinde bulunuyorduk. İçimizden biri, birisine sadaka olarak bir şeyler vermek istedi. Bir diğeri: Sadakayı neseben yakın olanlara, (akrabaya) vermek daha evladır, dedi.
Bu sözü duyan hocam Ebü’l Abbas:
– Sadakayı Allah’a yakın olanlara vermek daha evladır, buyurdu.
Bazen, yakın akrabaya yardım etmek, nefislerin hayırlı işlere koşmasına manı bahaneler haline dönüşüyor. Az şeyle teselli arayanlar, insanların karınlarını doyurmaktan bahsettikleri kadar, ebedî açlıklarına çare bulmaktan bahsetmiyorlar. Keşke birincisini bari ciddi olarak dert etselerdi… İnsanları Allah’a yaklaştırmak, insanın en büyük muradı ve vazifesidir. Din, önce Allah’a ait meseleleri, Onun davasını emreder. Sair her şey ondan sonra gelir. Verirken öncelik O’nun yolunda yapılan gayretlerdedir. Öyle olmasaydı, Ebubekir Efendimiz (r.a.), arkada bırakır, akrabasına bırakır, her şeyini alıp gelmezdi.
–Mesel Ufku, s:111-
