Sohbet ve Hizmet
Kalbin Kâtili: Haram Lokma
İffetli Nesillerin Gıdası: Helâl Lokma
“Mübarek” Bir Damat
İmam A’zam’ın Babası ve Helâllik Alma Gayreti
Annenin Tığı Oğlun Çuvaldızı Oluverir!..
***
SOHBET VE HİZMET
°°°Önsöz°°°
Sahabe ve sohbet kelimeleri aynı kökten gelir. Mekkeli müşriği Sahabe yapan iksir Efendimiz’in sohbetidir. Günümüzde canlı olarak Efendimiz’in sohbetinden istifade mümkün olmamakla beraber, sohbetçinin ihlâs ve kıvamına bağlı olarak bir ölçüde her sohbette o iksir mevcuttur.
İman ve Kur’an Hizmetimizin en temel dinamiklerinden birisi de sohbettir. Diğer iki önemli dinamik ise ışık ev ve abi-abla. Sohbetle keyfiyet, sohbetle hizmet bağlantısını şöyle açıklıyor Pırlanta Müellifi:
* “Sahabe mesleğinin bir özelliği, hayatın sohbet-i Cânan ve hizmet-i iman etrafında örgülenmesidir.
Evet, ashab-ı kiram insibağ kahramanlarıdır; onların hepsi Resûl-i Ekrem Efendimiz’in maddî-mânevî boyasıyla boyanmışlardır.
Aslında, her “sohbette insibağ vardır”;
Allah dostlarının sözlerinden, bakışlarından, yüz hatlarından, dudak ve el hareketlerinden öyle bir ruh ve mânâ akışı hâsıl olur ki, onun muhataplarına kazandırdıklarını kitaplardan okuyarak elde etmek mümkün değildir.
Bir hak erinin namazda kıvrım kıvrım kıvranmasının, huzur-u ilâhîde iki büklüm olmasının, kalbinin haşyetle çarpmasının ve yanaklarının gözyaşlarıyla ıslanmasının o meclise dolduracağı mânevî havayı doğrudan doğruya onun atmosferine girmeden ve onunla diz dize gelmeden teneffüs edebilmek imkânsızdır. Hele bir de söz konusu zat, İnsanlığın İftihar Tablosu Hazreti Kutbu’l-Enbiyâ (sallallâhu aleyhi ve sellem) ise, onun huzurundaki insibağ başka hiçbir yerde ve hiçbir şekilde bulunamaz.
Bu sebepledir ki, –Bediüzzaman Hazretleri’nin de vurguladığı gibi– Peygamber Efendimiz’in ötelere yolculuğundan sonra onu rüyada ya da yakaza hâlinde gören veliler vilâyet-i Ahmediyenin nuruyla sohbet etmiş sayılırlar; dolayısıyla, nübüvvet-i Ahmediyenin nuruyla, yani Nebi olarak onunla sohbet eden sahabenin derecesine asla ulaşamazlar. Peygamberlik velilikten ne derece yüksekse, bu iki sohbet arasında da o derece fark vardır. (27. Söz, Zeyl)
Bu açıdan, sahabenin büyüklüğünü ifade etmek için “Peygamber görmüş” kutlular demek yeterli olsa gerektir. Onlar, ötelerden, ötelerin de ötesinden haber veren zâtın göklerle irtibata geçtiği anı müşâhede etmiş; bir beşerin veraların verasıyla münasebetine şâhid olmuşlardı. Her gün yeni bir semavî sofranın başına kurulmuş, göklerin ve yerin Mâliki’nden gelen yeni yeni mesajlarla beslenmiş, hemen her hâdise ile alâkalı nâzil olan rahmet damlalarıyla sürekli yıkanıp arınmışlardı.
Kur’ân’ın mucizesi o altın nesil, vahyin canlandırıcılığı ve sohbetin insibağıyla âdeta yeniden dirilmiş; sürekli akıp duran mesajların arasında her zaman kendileriyle alâkalı bir hususu işitince, hatta bazen gizli bazen açık kendi isimlerini duyunca bütün bütün şahlanmış; sonra da mazhar oldukları bu en büyük nimeti başkalarına da duyurabilmek adına yollara dökülmüşlerdi. KENDİLERİNİ imana, Kur’ân’a ve insanlığa hizmete adamış ve bu uğurda dur-durak bilmeyen bir gayrete girişmişlerdi. ONLAR hiç boş durmuyor; bir hizmet bitmeden diğerine koyuluyorlardı. Ayakları altlarına hiç gelmiyordu. Oradan oraya koşuyor, diyar diyar dolaşıyorlardı. Sahabenin onda dokuzu, müthiş bir irşad ruhuyla, dini i’lâ maksadıyla hicret etmişti. İMANIN HÂSIL ETTİĞİ HEYECAN onların içinde öyle bir seviyeye ulaşmıştı ki, hicret niyetiyle gittikleri beldeden geriye dönmeyi de ihanet sayar olmuşlardı.
Aslında, bugün de en çok muhtaç olduğumuz hususlardan biri bu aşk u heyecandır. SOHBET ve HİZMET kâideleri üzerinde yükselecek olan bu İSLÂMÎ HEYECAN sayesinde herkes üzerine ciddi sorumluluklar almalı, mesuliyet duygusuyla dolmalı ve elini taşın altına sokmalıdır. İmana, Kur’ân’a, dine, millete ve topyekün insanlığa hizmeti hayatının gayesi bilmelidir.
Bu meselede her fert çok samimî olmalı;
– “Allahım, benim yaratılışımın gayesi Seni tanımak ve Sana hakkıyla kul olmaktır. Bu yolda bana düşen vazife, SENİ ANLATAN BİR HEYETİN İÇİNDE BULUNUP yüce adını bütün cihana duyurmak ve bu ağır yükün bir kısmını omuzlamaktır. Eğer böyle kudsî bir işin ucundan tutmayacaksam yaşamamın ne mânâsı olur ki? Rabbim ya bana da dine, millete ve insanlığa hizmet yollarını aç ya da bu can emanetini al, beni burada beyhude tutma!..” diyebilmelidir.
Ciddi bir sorumlulukla, her gün şakakları zonklayarak bir problemi daha çözmeye çalışmalı, devamlı bir salih amel peşinde olmalı ve hiç boş kalmamalıdır. Aksi hâlde, şeytan âtıl, tembel ve boş kimseleri başka yönlere sevkeder. Makam sevdası, mansıp düşkünlüğü, mal tutkusu, rahat arzusu baş gösterir; haneperestlik hastalığı hortlar, içe kapanmalar olur…
Ve UNUTULMAMALIDIR ki, içe kapanan bir insan zamanla miskinleşir, Allah’ın onun içine attığı hizmet heyecanını, faaliyet meşalesini söndürür. Derken, ruh darlığına düşer, hiç olmadık şekilde depresyonlar yaşar.
Evet DİRİ KALMAK ancak başkalarına HAYAT ÜFLEMEYE ÇALIŞMAKLA mümkün olur. Cenâb-ı Allah ŞARTLAR NASIL OLURSA OLSUN hizmete koşan insanın aşk u heyecanını korur. MESULİYETTEN kaçanların ise, önce HEYECAN YORGUNLUĞUNA düşmelerinden, sonra da YOLDA KALMALARINDAN korkulur.” [Sahabe Mesleği ve Şekerlemele. ÖLÜMSÜZLÜK İKSİRİ]
***
KALBİN KÂTİLİ: HARAM LOKMA
°°°Önsöz°°°
Dinde, haramı terk etmek farzın edasından önce gelir. Çünkü farzlar gıdaya, haramlar zehire benzer. Gıdasız kalan zamanla zayıflar ve ölür. Haramlar ise, çok daha çabuk ölüme sebep olurlar. Bazen bir tek haramın irtikabı, insanın dinden ve imandan mahrum kalmasına sebep olabilir. Çünkü kalbi öldürür. Herhangi bir haramı yemiş olmak, büyük de olsa bir günah işlemiş olmak insanı dinden çıkarmamakla beraber, Bediüzzaman Hazretleri’nin ded Kalb ile haram ve sonuçları arasındaki bu bağlantı, şu şekilde anlatılmaya devam ediliyor Pırlantada: iği gibi, “Her günahtan küfre giden bir yol vardır.”
Kalb ile haram ve sonuçları arasındaki bu bağlantı, şu şekilde anlatılmaya devam ediliyor Pırlantada:
*”Harama düşmeme hususunda azamî dikkat göstermek gerektiğini ifade eden Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmaktadır:
[- “Helâl de bellidir haram da; ancak bu ikisinin arasında, ikisine de benzeyen bir kısım şüpheli şeyler vardır ki, insanların çoğu bunları bilemez, ayırt edemez.
Bu şüpheli şeylerden sakınan insan dinini, ırzını ve haysiyetini korumuş olur; şüpheli alanda dolaşan kimse ise, bir korunun kenarında hayvanlarını otlatan çoban gibidir.
Koru kenarında koyun güden çobanın koyunlarının her an koruya dalması muhtemel olduğu gibi, o da her zaman harama girme ihtimaliyle karşı karşıyadır.
Biliniz ki, her melikin bir korusu vardır; Allah’ın korusu da haramlardır.
Şu da bilinmelidir ki, cesette bir et parçası mevcuttur; o sıhhatli olunca beden de sıhhatli olur, o bozulunca beden de bozulur. İşte o, kalbdir!” (Buhârî, îmân 39, büyû’ 2; Müslim, müsâkat 107.)]
- Pek çok hakikati ihtiva eden bu nebevî sözden işarî yolla şu husus da istinbat edilebilir:
Şayet kalbe akıp gelen ve onun tarafından da bütün vücuda pompalanan kan, helâl rızkın ürünü ise, onunla hem kalb sağlıklı olacak ve sıhhatli çalışacaktır hem de o selim kalbin pompaladığı temiz kanla bütün cesedin sıhhati teminat altına alınmış olacaktır. Aksine, necis kanın deveranıyla meşgul bir kalb bozulmaktan kurtulamayacak ve püskürttüğü kirli kandan dolayı da bütün vücudu fesada uğratacaktır.
Binaenaleyh, Hak dostlarından biri şöyle demiştir:
“Bazen HARAM BİR LOKMA ile kalb öyle bir değişir ve başkalaşır ki, bir daha da eski hâlini alamaz. Bütün günahlar kalbi katılaştırır ve özellikle gece kıyamına mani olur. Teheccüt namazıyla ve gece ibadetiyle karanlıkları aydınlatmanın önündeki en büyük engel haram lokmadır. HELÂL LOKMA da, başka hiçbir şeyin yapamayacağı şekilde kalbe müspet tesir eder ve onu cilalandırır; kalbi iyiliğe ve ibadete sevk eder. Kalblerini murakabe hâlinde bulunduranlar, haram lokmanın ya da helâl rızkın tesirlerini –İslâm’ın şehadetinden başka– kendi tecrübeleriyle de bilirler.”
- Nitekim Nur Müellifi, haram lokmayı da dahil ettiği tehlikeli alanı anlatırken şöyle söyler:
[- “Hem senin mahiyetine öyle mânevî cihazat ve latîfeler vermiş ki, bazıları dünyayı yutsa doymuyor; bazıları bir zerreyi kendinde yerleştiremiyor. Baş bir batman taşı kaldırdığı hâlde, göz bir saçı kaldıramadığı gibi; o latîfe, bir saç kadar bir sıkleti kaldıramıyor; yani, gaflet ve dalâletten gelen küçük bir hâlete dayanamıyor. Hatta bazen sönüyor ve ölüyor. Madem öyledir, HAZER et, DİKKATLE bas, BATMAKTAN kork. BİR lokma, BİR kelime, BİR dane, BİR lem’a, BİR işarette, BİR öpmekte batma. Dünyayı yutan büyük letâifini onda batırma.” (17. Lem’a, 14. Nota, 3. Remiz) ]
Haramın insana neler kaybettirdiğini anlama açısından Resûl-i Ekrem Efendimiz’in şu gaybî ihbarı çok ibret vericidir. Bilindiği üzere, hacca koşanlar ovayı-obayı لَبَّيْكَ، اَللّٰهُمَّ لَبَّيْكَ sözüyle inletirler. Bu söz, mü’minlerin hac esnasında ve ihramda bulundukları müddetçe sürekli tekrar ettikleri mukaddes kelimelerdendir;
– “Emret yâ Rabbi, buyur yâ Rabbi!.. Çağırdın, biz de geliyoruz yâ Rabbi!..
Davetine sözümüz ve özümüzle geliyoruz, buyur Allahım.
Ey ortak ve benzeri olmaktan münezzeh Rabbimiz! Hamd Senin, minnet Senin ve mülk de Senin. Sen teksin, eşsizsin, emsalsizsin, buyur yâ Rabbi!” demektir.
İşte, samimî kulların can ü gönülden bu cümleyle mukaddes beldeyi inlettikleri bir anda, sırtında haram parayla alınmış bir elbise ve midesinde haram yoldan sağlanmış bir lokma bulunan bir insan da لَبَّيْكَ، اَللّٰهُمَّ لَبَّيْكَ diye seslenir. Rahman ü Rahîm (celle celâluhu) kendi hâlis misafirlerini Zâtına has bir memnuniyetle ve ilâhî ikramlarla karşılarken, haramla beslenen ve harama bürünen o adama لَا لَبَّيْكَ وَلَا سَعْدَيْكَ der. (et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat 5/251)
Bu söz, kısaca,
– “Lebbeyk’in de sa’deyk’in de senin olsun; sen hoş gelmedin, safalar getirmedin!” mânâsına gelmektedir.
Demek ki, mü’min, elbisesinin ipliğinin bile haram ve şüpheli olmamasına dikkat etmeli, bilmeyerek olanından da Allah’a (celle celâluhu) sığınmalı ve harama düşme endişesiyle gönlü her zaman tir tir titremelidir. Peygamber Efendimiz (aleyhi ekmelüttehâyâ) “Haramdan sakının! Midesine haram lokma giren bir insanın duası kırk gün kabul olmaz.” (et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat 6/311.) buyurmuştur.
Başka bir hadis-i şerifte de,
– “Allah tayyiptir (temizdir), helâl ve temiz olandan başkasını kabul etmez” (Müslim, zekât 65; Tirmizî, tefsîru sûre (2) 37; Dârimî, rikak 9.) diyerek aynı hususa dikkat çekmiştir.
Bir gün Sa’d İbn Ebî Vakkas Hazretleri,
– “Ya Resûlallah, dua buyur da, Allah Teâlâ, benim her duamı kabul etsin!” istirhamında bulununca, İnsanlığın İftihar Tablosu, “Dualarınızın kabul olmasını istiyorsanız, helâl lokma ile besleniniz! Çok kimse vardır ki, haram yer, haram giyinir; sonra da ellerini kaldırıp dua eder. Böyle birinin duası nasıl kabul olunur ki?” (et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat 6/311.) demiştir.
▪︎Bir başka vesileyle de bu beyanını şöyle teyit etmiştir:
-“Helâl ve temiz gıdalarla beslen ki, duaların kabul olsun.” (et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat 6/311.)
- Haram Karşısında Sahabe Hassasiyeti
°°°Önsöz°°°
Allah korkusu Allahı tanımakla, yâni mârifetle orantılı bir duygudur. Mârifet teorik bir kabul değil, insanın inandıklarını hissederek, duyarak hayatın bütün alanlarında yaşamasıdır. Yukarıda ele alınan haram-helâl hassasiyetinin, sahabenin hayatına nasıl yansıdığı, Hz. Ebû Bekir ve Hz. Ömer örnekleri üzerinden şöyle misallendiriliyor konunun devamında:
* “..Rehber-i Ekmel Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), haram lokmayla beslenen bir insanın vücudundaki haramın ancak Cehennem’le temizleneceğini belirterek ümmetini uyarmıştır. (Bkz.: et-Taberânî, el-Mu’cemü’l-evsat 6/311.) Helâl-haram mevzuundaki bu nebevî teşvik ve tergîblerden dolayıdır ki, başta ashab-ı kiram efendilerimiz olmak üzere bütün ehlullah harama bulaşmamaya azamî derecede hassasiyet göstermişlerdir. Selef-i salihînin sergüzeşt-i hayatları bu hassasiyetin misalleriyle doludur.
BİR ÖRNEK OLMASI AÇISINDAN, Hazreti Ebû Bekir’in (radıyallâhu anh) şu hâli hatırlanabilir:
Sıddık-ı Ekber, yemeğini getiren hizmetçisine, her defasında onu nereden getirdiğini ve hangi yolla tedarik ettiğini sorardı. Bir defasında, ihtimal uzun zaman aç kaldıktan sonraki bir iftar anında, hizmetçisinin verdiği lokmayı yiyip sütü içinceye kadar her zamanki gibi yemeğin nereden temin edildiğini sormak aklına gelmemişti. Birkaç lokmadan sonra birden durmuş ve endişeli bir ses tonuyla, hizmetçisine
– “Bu yemek neredendi, bunu hangi parayla almıştın?” demişti. Hazreti Ebû Bekir’in yanında bir köle, bir hizmetçi gibi değil, bir dost, bir arkadaş misali muamele gören insan,
– “Ben cahiliye devrinde arraflık yapıyordum; fala bakıyor, gâipten haber veriyor ve kâhinlikten para kazanıyordum. O dönemde yaptığım arraflıktan dolayı birisinden alacağım vardı. Dün o adam borcunu getirdi, ondan ücretimi aldım ve bu yemeği de o parayla hazırladım.” cevabını vermişti. Bunu duyan Hazreti Ebû Bekir birden sendelemiş, düşecek gibi olmuş, beti benzi atmıştı. Hemen parmağını gırtlağına kadar sokmuş, zorla istifrağ etmiş ve yediği şeylerin hepsini dışarıya çıkarmıştı.
Sonra da, büyük bir mahcubiyetle, “Allahım, midemde kalıp damarlarıma karışan kısmından da Sana sığınırım.” demişti. (Buhârî, menâkıbu’l-ensâr 26; el-Beyhakî, es-Sünenü’l-kübrâ 6/97.)
Hazreti Sıddık’ın bu hassasiyetini gören sahabi, “Ey Allah’ın Peygamberinin Halifesi! Bu kadarı fazla değil mi? Ne diye kendine bu denli ızdırap veriyorsun?” diye sorunca, Ebû Bekir (radıyallâhu anh) şöyle cevap vermişti: “Resûl-i Ekrem’den bizzat dinledim; Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) vücudunda bir tek haram lokma bulunan bir kimsenin ancak Cehennem’le temizleneceğini söylemişti.” (Ebû Nuaym, Hilyetü’l-evliyâ 1/31; el-Beyhakî, Şuabü’l-îmân 5/56.)
Evet, bu hassasiyet, başta sahabe efendilerimiz olmak üzere bütün selef-i salihînin hayat çizgisinin esasını teşkil ediyordu. Hazreti Ömer de (radıyallâhu anh) bir gün yanlışlıkla devlet hazinesine ait olan bir zekât devesinin sütünden içmiş; onun MİLLETİN MALI OLDUĞUNU FARKEDER ETMEZ de hemen parmağını gırtlağına kadar sokarak istifrağ etmiş; o haramın kanına karışmasına ve bedeninin bir parçası hâline gelmesine mani olmaya çalışmıştı.” (Muvatta, zekât 31; el-Beyhakî, es-Sünenü’l-kübrâ 7/14.) [Helâl Lokma ve İffetli Nesiller ÖLÜMSÜZLÜK İKSİRİ]
***
İffetli Nesillerin Gıdası: Helâl Lokma
°°°Önsöz°°°
Helâl gıdanın, şahsın sadece kendisine değil, onun sulbünden gelecek nesillere bakan bir yönü daha vardır. Gerçi bu durum, hiçbir zaman o nesillerin iradesini aşan, yani onları sorumluluktan çıkaran bir seviyede değildir. Böyle birisinin çocuğu olarak dünyaya gelmiş olmak, onlara özel bir imtihan şekli olarak da düşünülebilir. Daha değişik yönleriyle de ele alınarak konuya şöyle devam ediliyor Pırlantada:
* “İBRAHİM ETHEM HAZRETLERİ,
– “Ashab-ı kemal, ancak midelerine gireni kontrol etmekle kemale erebilmişlerdir” (İhyâu ulûmi’d-dîn 2/91) der ve bilmeden de olsa haram yiyip içmekten çok korkardı.
Hazreti MEVLÂNA da,
– “İlim de hikmet de helâl lokmadan doğar; aşk da, merhamet de helâl lokmayla meydana gelir. Bir lokma, haset ve hileyi netice verirse, cehalete ve gaflete sebep olursa, bil ki, o lokma haramdır. Hiç buğday ekilip de arpa hasat edildiğini gördün mü?” (Mesnevî 1/120) demiş; hem salih bir insan olmanın hem de salih evlât yetiştirmenin helâl rızıkla çok alâkalı olduğuna vurguda bulunmuştur.
Bir başka HAK DOSTU ise “helâl lokma”nın iffetli nesiller üzerindeki tesirine şöyle dikkat çekmiştir:
– “Bu zamanda mârifet ehli ve hakikat eri olan kimselerin ortaya çıkmayışının sebebi, iç temizliğinin ve bâtın tasfiyesinin eksikliği, hatta yokluğudur. Bâtın tasfiyesi ise, her şeyden önce helâl lokma ile olur, helâl yiyecek azalınca mârifet ve hakikat kaybolur.”
İşte, âyet-i kerimelere, hadis-i şeriflere ve selef-i salihînin ikazlarına kulak verdiğimizde açıkça görüyoruz ki, selim bir kalbe sahip salih birer kul olabilmemiz için mutlaka haramlardan kaçınmalı ve helâllerle iktifa etmeliyiz. Temiz nesiller yetiştirebilmek için de, bakım ve görümüyle sorumlu bulunduğumuz çocuklarımızı ve ailemizin diğer fertlerini helâl, hoş ve temiz gıdalarla besleme mecburiyetindeyiz. Şüphesiz, ektiğimiz her tohum ya zakkum olup başkalarını zehirleyecek ya da kökü yerin derinliklerine uzanan, dalları semaları tutan mübarek bir ağaca dönüşerek gölgesiyle, dallarıyla, yapraklarıyla ve meyveleriyle insanlığa hizmet edecektir.
GAYR-İ MEŞRÛ YOLLARLA elde edilen kazanç ancak bir CEHENNEM ZAKKUMU mesabesindedir ve o kazançla beslenen çocuklar da bir gün mutlaka hem anne-babasına hem de topluma kan kusturacaktır. Allah korusun, şayet yediğimiz haram, içtiğimiz haram, giydiğimiz haram ve hayatımız haramlarla iç içe ise, hem kendi mânevî hayatımızı karartıyoruz hem de çocuklarımızın saadet ihtimalini yok ediyoruz demektir.
BU İTİBARLA, zaman değişse de, asır başkalaşsa da, herkes gayr-i meşrû yollara sapsa ve helâl haram demeden dünyevî imkânlardan istifade etse de, biz haram yiyemeyiz, bakmakla mesul olduğumuz kimseleri de haramla besleyemeyiz.
Hekimler, çocuk bekleyen bir kadına DİYAZEM GİBİ RAHATLIK VERİCİ İLAÇLARIN dahi verilmemesini, çünkü bu tür ilaçların rahm-i mâderdeki ceninin maddî yapısına tesir edebileceğini, bir kısım uzuvlarının bozulmasına yol açabileceğini söylemektedirler. Bu ilaçlar her bebeğe ve her dönemde tesir etmeyebilir; fakat, yüzde bir ihtimal bile olsa, annenin, hekimin tavsiyesine uyarak hassas hareket etmesi ve özellikle doğumdan önceki birkaç aylık dönemde bu tür ilaçlardan uzak durması gerekir.
AYNEN BUNUN GİBİ, Abdülkadir Geylânî, İmam Şâzilî, Şâh-ı Nakşibend ve İmam Gazzâlî misillü mânâ âleminin sultanları da tasavvufi tecrübeleriyle haram lokmanın insanlar üzerinde menfi tesir icra ettiğini ve haramla beslenen anne-babadan dünyaya gelecek çocuğun da –istisnalar hariç– mânevî yapısının bozuk olacağını belirtmektedirler. Onlar da bu sahanın hekimleri olarak haram lokmaların bazı haramzâdelerin meydana gelmesine yol açtığını söylemektedirler.
İmam Gazzâlî, HARAM YİYİP İÇEN BİR KADININ SÜTÜYLE beslenen çocuğun, ileride HABÎS şeylere ve ÇİRKİN işlere MEYLEDECEĞİNİ söyler.
Çocuğu, ancak haram yemeyen saliha bir kadının emzirmesi gerektiğini, çünkü haramdan hâsıl olan sütün bereketinin olmayacağını ve ondan emzirdiği veya haram yedirdiği zaman çocuğun tabiatının o haramla münasebeti bulunan kötü şeylere yöneleceğini belirtir. “Çocuğun şirret olmasının kaynağı haram yemektir” der.
Ehlullah’tan biri de,
-“Ahmak ve gafil kadının sütü zarar verir; gafletle emzirdi isen kustur!” diyerek bu konudaki hassasiyet ölçüsüne işaret eder.
Öyleyse, çocuğunun fizikî ve biyolojik açıdan sağlıklı doğması için gereken her şarta riayet eden ve yüzde bir-iki nispetinde dahi olsa her ihtimali değerlendirip en doğru olanı yapmaya çalışan valideynin, onun mânevî yönden sıhhatli olması için de aynı hassasiyeti göstermesi gerekmez mi?” [Helâl Lokma ve İffetli Nesiller. ÖLÜMSÜZLÜK İKSİRİ]
***
“MÜBAREK” BİR DAMAT
°°°Önsöz°°°
Sadedinde olduğumuz konuda kendisi de çok hassas olan Pırlanta Adam, bir takım menkıbeler ışığında, belki de bilfiil yaşanmış gerçek olaylarla konuyu, alttaki ara başlıklarla ve üç örnek üzerinden anlatmaya şöyle devam ediyor:
* “Seleflerimiz bu hususta o derece dikkatli davranmışlardır ki, ailelerinin helâl rızıkla beslenmesi, çocuklarının mânevî açıdan da selim fıtrat üzere doğması ve sıhhatli büyümesi için âdeta tir tir titremişlerdir. Menkıbelerde asla değil fasla bakılması gerektiğini bir kere daha hatırlatarak anlatacağım şu hâdise de bu hassasiyetin güzel bir misalidir.
Bir devirde, Merv şehrinin Kadısı, kızının evlilik çağına geldiğini düşünür ve ona layık bir eş aramaya başlar. Dünürcüler birer birer kapıya dayansa da Kadı efendinin acelesi yoktur, adayları teker teker değerlendirir, biricik kızını vereceği en uygun insanı bulmaya çalışır. O günlerde Kadı bir rüya görür; rüyasında kendisine kızını “Mübârek” adlı kölesine vermesi söylenir. Aynı rüyayı birkaç defa görünce ve kölesini değişik şekillerde deneyip onun salih bir insan, hayırlı bir damat adayı olduğuna kanaat getirince, bu düşüncesini eşe dosta açar. Bazıları daha münasip, asil ve zengin kimseler de bulunabileceğini söyleyerek kadı kızının bir köleye verilmesine razı olmasalar da, Merv Kadısı kararını vermiştir. Kızının da rızasını alır, kölesini çağırır ve onları evlendirir.
Nikâhın üzerinden bir ayı aşkın bir süre geçmiştir ki, Kadı Efendi, kızının ve damadının hâllerini sormak için onları ziyaret edince, kızcağız, “Babacığım, damadın çok iyi bir insan ama daha peçemi indirmedi, evlendiğimizden beri benden uzak duruyor; yediriyor, içiriyor, fakat elini elime sürmüyor” der. Kadı bu hâle taaccüp eder, hemen damadını bulur ve ona bu davranışının sebebini sorar. Aldığı cevap karşısında Kadı gözyaşlarına boğulur ve kızını doğru insana verdiğini görmenin sevinciyle şükür hisleriyle dolar.
- Damat şöyle der:
– “Efendim, ne olur alınmayınız, suizanda bulunduğumu zannetmeyiniz; fakat, siz şehrin kadısısınız, size çok gelen giden olur, evinize hediyeler yollanır; Cenâb-ı Hakk’ın bana bir emaneti ve hediyesi olan kızınızın o şüpheli şeylerden yemiş olmasından korktum. Resûl-i Ekrem Efendimiz’in bedendeki HARAM BİR LOKMANIN TESİRİNİN ancak KIRK GÜNDE geçeceğini söylediğini öğrenmiştim. Muhtereme eşimi hiç değilse kırk gün ALIN TERİMLE KAZANDIĞIM helâl lokmayla beslemek istedim; ta ki, Hâlık-ı Kerîm nasip ederse, evlâdımız salihlerden olsun.”
Evet, bu bir menkıbedir; aynıyla olmuş mudur bilinmez. Evlenen herkesin böyle bir erbaîn çıkarması da gerekmez. Mübarek adlı o Hak erinin kırk gün beklemesi subjektif bir meseledir. Ne var ki, maneviyat âleminin sultanlarından, büyük veli ABDULLAH İBN MÜBAREK işte o temiz izdivaçtan neş’et etmiştir.” [Helâl Lokma ve İffetli Nesiller. ÖLÜMSÜZLÜK İKSİRİ
***
İMAM-I AZAM’IN BABASI VE HELÂLLİK ALMA GAYRETİ
* “İmam Azam Ebû Hanife Hazretleri’nin muhterem pederi Sâbit hakkında şöyle bir hadise anlatılmaktadır:
Sâbit, bir gün dere kenarında abdest alırken, SUYA DÜŞMÜŞ BİR ELMA görür. Abdestini tamamladıktan sonra, nasıl olsa çürüyüp gideceğini düşünerek “Bari zâyi olmasın!” der ve o elmayı alıp yer. Fakat, çok geçmeden tükürme ihtiyacı hisseder ve tükürüğünde kan görür. O zamana kadar benzer bir hâline şahit olmadığı için o kanın yediği elmadan ileri geldiğini düşünür ve onu yediğine çok pişman olur. Elmanın sahibiyle helâlleşmek için dere boyunca yürür; sorup araştırır ve sonunda adamı bulur.
Hâdiseyi ona anlatıp helâllik dileyince adam hakkından vazgeçmek için onu uzun bir süre yanında çalıştırır, değişik şekillerde imtihan eder, salih bir Hak eri olduğuna inanınca da son bir şart koşar: “Benim kör, sağır, dilsiz ve kötürüm bir kızım var. Bununla evlenmeye razı olursan o zaman elmayı sana helâl edebilirim.” der. Sâbit Hazretleri ahirete kul hakkıyla gitmemek için bu teklifi kabul eder.
Nikâhları kıyılınca Sâbit Hazretleri henüz yüzünü göremediği zevcesinin bulunduğu odaya girer; fakat, odaya girmesiyle çıkması bir olur. Hemen kayınpederine koşup, “Bir yanlışlık var galiba, içeride sizin bahsettiğiniz vasıflarda bir kız yok!” der.
Kayınpederi tebessüm ederek, “Evlâdım o benim sana nikâhladığım kızımdır, senin de helâlindir. Ben sana kör dediysem, o hiç haram görmemiştir. Sağır dediysem, o hiç haram duymamıştır. Dilsiz dediysem, o hiç haram konuşmamıştır. Kötürüm dediysem, o hiç harama gitmemiştir. Var git helâlinin yanına, Allah Teâlâ hanenizi mübarek ve mesut etsin” cevabını verir.
İşte böyle bir ana ve babadan da İmam Azam Ebû Hanife Hazretleri dünyaya gelir. Tabiî, bu da bir menkıbedir. Fakat, önemli olan, İmam Azam gibi bir sultanın yetişmesine dayelik eden o yuvanın hangi esaslar üzerine bina edilmiş olabileceğine dair İPUÇLARI YAKALAYABİLMEK ve bunlardan KENDİ HESABIMIZA İBRETLER çıkarabilmektir.” [Helâl Lokma ve İffetli Nesiller. ÖLÜMSÜZLÜK İKSİRİ]
***
Annenin Tığı Oğlun Çuvaldızı Oluverir!..
*”..Bir bebeğin, anne karnındaki teşekkülünün ilk döneminden başlanarak helâl ve meşrû rızıkla beslenmesi fevkalâde önemlidir. Öyle ki, çocuğun gelişme sürecinde, Allah’a bağlama mecburiyetinde olduğumuz herhangi bir hâdisedeki kopukluk, negatif bir vâkıa olarak –muvakkaten dahi olsa– çocuğa akseder. Anne-babanın damarlarındaki bir parça haram, çocuğun muvakkat veya müebbet kayma sebeplerinden biri olabilir.
Ebu’l-Vefa Hazretleri bu mevzuyu anlatırken şahsî hayatından ve kendi çocuğunun bir huyundan misal verir:
Hazret’in oğlu sürekli elinde bir çuvaldızla dolaşmakta ve devamlı surette tulumlarla su taşıyan insanların tulumlarını delmektedir. Ebu’l-Vefa Hazretleri’nin üzülmesine gönülleri razı olmayan ahâlî bu durumu uzun süre gizli tutar ve şikâyetçi olmazlar. Fakat, zamanla iş çığırından çıkar ve çekilmez hâle gelir; halk mecburen meseleyi Hak dostuna açar ve oğlundan şikâyetçi olurlar. Hazret, oğlunun yaptıklarını öğrenince gerçekten çok üzülür ve bir o kadar da şaşırır. Durumu eşine anlatır; bunun sebebinin ikisinden biri olduğunu söyleyip hanımından çocuğa hamileyken yanlış bir harekette bulunup bulunmadığını sorar.
Anne düşünür taşınır ve eşine şunları söyler: “Çocuğun doğmasından birkaç ay evvel komşunun evine gitmiştim. Orada portakal ve nar gibi meyveler gördüm. Canım çok çekti ama istemeye de utandım. Komşum görmeden elimdeki örgü tığımı meyvelere saplayıp saplayıp ağzıma götürdüm ve böylece onları tadarak meyve arzumu giderdim.”
Ebu’l-Vefa Hazretleri bunu duyunca “İşte tığını meyveye saplayıp birkaç damla da olsa izinsiz ve haram olan meyve suyunu tatman, evlâdımızda tulumları delme şeklinde tezahür etti. Şimdi huzur-u kibriyaya yönel, ağla ki Allah günahını affetsin” der. Annenin, kabahatini anlayıp ağlayarak dua dua yalvardığı ve sonra da komşusundan helâllik aldığı aynı anda, çocuğunun içini bir pişmanlık hissi doldurur ve “Bu yaptığım iş bana hiç yakışmıyor. Artık, böyle bir şey yapmayacağım.” diyerek elindeki çuvaldızı atar.
Hâsılı, kendimiz ve çocuklarımız hakkında en çok korkmamız gereken hususlardan biri de haram yemek olmalıdır. Zira, Peygamber Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), “Haram lokma ile beslenip büyüyen bir insana ateş daha layıktır.” buyurmuştur.
Her haram, ya yiyip içenden ya da onun çoluk çocuğundan burada olmazsa ötede mutlaka çıkacaktır. Evet, HELÂL, KALBİN CİLASI olduğu gibi, HARAM da onun KARASIDIR. İbadetlerinin mûteber, dualarının makbul ve çocuklarının salih birer kul olmasını arzu edenler, helâl dairesinden ayrılmamaya azamî îtîna göstermelidirler.” [Helâl Lokma ve İffetli Nesiller. ÖLÜMSÜZLÜK İKSİRİ]
