–İmam Ebu Hanife (rahimehullah) bir meselenin içinden çıkamadığı zaman arkadaşlarına: “Bu durum, yaptığım bir günah sebebiyledir,” dermiş ve bundan istiğfar edermiş. Bazen de kalkar namaz kılarmış, böylece bu mesele ona kolaylaşırmış. Bu durum Fudayl b. Iyad (k.s) anlatılınca, hıçkıra hıçkıra ağlamış ve demiş ki: “O, günahı az olduğu için bunu hissediyordu, günahı çok olanlar bunu asla anlamazlar.” (Molla Aliyyul Kari, Tabakatu’l-Hanefiyye, II, 487)
Yorum: “İnsan bir ahıra girince, tezek kokusundan duramaz ama orada durmaya devam ederse, bir süre sonra kokuyu duymamaya başlar. Halbuki giden koku değil, bizim hislerimizdir. …”
